Dönüş Yaklaşırken

Başlangıçlar, bitişler sürüyor her daim; yakında arkadaşlarımın, dostlarımın çoğunlukta olduğu şehrime dönüyorum. Gerçi hala bir memlekete veya şehre aidiyet duygusu geliştirememiş olsam da tam manasıyla, burasının benim şehrim olmadığı bariz. Hazır bu mevzuu açılmışken başka hangi ülkede bu kadar rahat olabileceğimi de bilmediğimi söylemem gerek. Doğduğum ve kimliğim olan ülkede bir veya birçok sebepten olamayacağım kesin, en azından ben öyle hissediyorum.
Kara ve deniz insanlarının karakteristik özellikleri ile ilgili pek çok kişi doğru veya yanlış yorumlarda bulunur, benim için gerçek olan tek şey ise denizin bulunmadığı şehirlerde ruhumun bir parçasının devamlı çırpındığı, acı çektiğidir. Deniz hırçın bile olsa, huzur unsurudur benim için sanki. Özgürlüğün bir diğer adı sanki. Kısacası benim için neredeyse olmazsa olmaz bir şeydir deniz. Üç sene burada nasıl hayatta kaldım ben de hayret içindeyim...Tabii ki yolda ziyadesiyle kazalar geçirip kaportadan dağılanları gerimde bırakarak devam edebildim herhalde:))
İçim ikircikli veya çifte duygulanımlı mı desem ne; buradaki evim gelmiş geçmiş en güzel evim oldu(kişisel dağınıklık potansiyelim haricinde);her günü mutlulukla dolup taşmamış olsa da ve hatta artık duvarlarımı bu kadar çok üzdüğüme dair üzgün olsam da burayı seviyorum. Bahçesini, güneş almasını, huzurunu, karşı komşum Hızırım Gönül Ablamı:) Şu Ankara'dan ayrılınca en çok özleyeceğim birkaç kişiden en önde geleni:)
Gel şimdi İstanbul'da anasının nikahı olan kiralardaki evlerden=dairelerden birini bul.Ürküyorum ama aynı burayı bulmak için 2,5 günlüğüne geldiğimdeki gibi 'bulacağım'inancı ile yola çıkacağım vakti geldiğinde ve sanırım o zamana kadar da bu konuyu bir tarafa bırakmam lazım.
Bu şehirdeki 3 senemin dolmasına 20 gün var. Neler yaşanmadıki...Zincirlikuyu'daki ev hapisimin tüm acısı, acı-tatlı (ekseri acı veya can sıkıcı da olsa) çıktı.
Yola çıkma zamanı geliyor yine ve bu kez tebdili mekanda ferahlık vardır diye çıktığım bu yoldan geri dönüşte içim nedense çok rahat değil. Belki o zamana kadar atlatmam ve yaşamam gerekenlerin içsel sıkıntısı ve ağırlığıdır rahat hissetmeme mani olan. Diyelim öyle olsun!